منـ و تو آغوشتـ بگیر...

تو پایان مرا دیدی و رفتی...

کنار انتظارت تا سحرگاه      شبی همپای پیچک ها نشستم

تو از راه امدی با ناز و انوقت       تمنای منو دیدی و رفتی

شبی از عشق تو با پونه گفتم       دل او هم برای قصه ام سوخت

غم انگیز است تو شیداییم را         به چشم خویش فهمیدی و رفتی

چه باید کرد این هم سرنوشتی ست       ولی دل را به چشمت هدیه کردم

سر راهت که می رفتی تو ان را        به یک پروانه بخشیدی و رفتی

صدایت کردم از ژرفای یک یاس       به لحن ابی و نمناک باران

نمیدانم شنیدی بر نگشتی         ویا این بار نشنیدی و رفتی

عجیب دریای غمگینی ست این عشق       ببین با سرنوشت من چها کرد

توهم این رنجش خاکستری را               میان یاد پیچیدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم         فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من       تو مثل غنچه خندیدی و رفتی

تمام بغض هایم مثل یک رنج        شکست و قصه ام در کوچه پیچید

ولی تو از صدای این شکستن      به جای غصه ترسیدی و رفتی

غروب کوچه های بی قراری       حضور روشنی را از تو می خواست

تو یک ان امدی این روشنی را      بروی کوچه پاشیدی ورفتی

کنار من نشستی تا سپیده       ولی چشمان تو جای دگر بود

و من می دانم ان شب تا سحرگاه      نگارت را پرستیدی و رفتی

شبی گفتی نداری دوست من را       نمیدانی که من ان شب چه کردم

خوشا بر حال ان چشمی که ان را       به زیبایی پسندیدی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی        تمام جاده های شعر من را

رها کردی شکستی خورد  گشتم        تو پایان مرا دیدی و رفتی...     

کاش دل کندن راحت بود... کاش... دارم دیوونه میشم...

چیکااااااااااااااااار کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟